Św. Zygmunt

 „Jeżeli jest to dzieło Boże, to przetrwa wszelkie trudności i rozwinie się, a jeżeli w tym dziele nie ma ani    woli Bożej, ani upodobania Bożego, to i ja nie chcę, by ono istniało”. ks. Z. Sz. Feliński.

1. Początki Zgromadzenia

• Powstanie w Petersburgu w 1857 r., w realiach zaborów i ograniczeń wobec polskiego życia religijnego.• Założyciel: św. Zygmunt Szczęsny Feliński — kapłan o wielkiej wrażliwości społecznej, otwarty na potrzeby ubogich.

• Inspiracja: duch Ewangelii, chrześcijańskie miłosierdzie, zawierzenie Bożej Opatrzności.

• Pierwsze dzieła: schronisko dla sierot i ubogich oraz wspólnota zakonna „Rodzina Maryi”.

• Działalność w ukryciu z powodu represji carskich.

2. Misja i duchowość

• Wzór: Najświętsza Rodzina z Nazaretu — prostota, pracowitość, miłość i troska o najsłabszych.

• Cel: tworzyć „nową rodzinę” dla dzieci pozbawionych domu, bezpieczeństwa i ciepła.

• Gotowość do służby tam, gdzie potrzeby Kościoła i Ojczyzny były największe.

3. Rozwój w Polsce i na emigracji

• Po objęciu archidiecezji warszawskiej abp Feliński sprowadził Siostry do Warszawy, powierzając im sierociniec i szkołę dla ubogich dzieci.

• W 1906 r. Siostry wyjechały do Brazylii, by wspierać polskich emigrantów, umacniać ich wiarę i tożsamość oraz prowadzić edukację dzieci.

4. Współczesna działalność

• Zgromadzenie działa dziś w 141 domach w Polsce i za granicą: w Brazylii, Włoszech, na Białorusi, Ukrainie, w Rosji, Kazachstanie i na Syberii.

 Apostolat obejmuje:

• wychowanie i edukację dzieci (przedszkola, szkoły, Domy Dziecka, ośrodki wychowawcze),

• opiekę nad chorymi w zakładach opiekuńczo‑leczniczych,

• pomoc duchowieństwu w pracy duszpasterskiej.

Dom Generalny mieści się w Warszawie przy ul. Żelaznej 97.

 ŚW. ZYGMUNT SZCZĘSNY FELIŃSKI

(1822-1895)

  
Arcybiskup Warszawski Założyciel Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi

Św. Zygmunt Szczęsny Feliński — człowiek wielkiego formatu
Słowa wypowiedziane rok po jego śmierci, że „to był zwycięzca”, nie straciły nic ze swojej aktualności.

Arcybiskup Zygmunt Szczęsny Feliński pozostawił po sobie dziedzictwo, które na trwałe wpisało się w historię Kościoła i Narodu. Jego 73-letnia droga życia była świadectwem niezłomnej wiary, patriotyzmu i miłości do człowieka.

Dzieciństwo i młodość

Urodził się 1 listopada 1822 r. w Wojutynie na Wołyniu, w rodzinie Gerarda i Ewy z Wendorffów — kobiety, która za działalność patriotyczną została zesłana na Syberię. Dorastał w atmosferze głębokiej wiary i w czasach narodowej niewoli. Studiował matematykę w Moskwie, a następnie nauki humanistyczne w Paryżu. Jego życiową dewizą stały się słowa Józefa Ignacego Kraszewskiego:

„Na ziemi być Polakiem, to żyć bosko i szlachetnie.”

O jego patriotyzmie świadczy udział w powstaniu poznańskim w 1848 r., a o duchowej wielkości — przyjaźń z Juliuszem Słowackim.

Kapłaństwo i początki dzieł miłosierdzia

W 1851 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Żytomierzu, a święcenia kapłańskie przyjął w Petersburgu w 1855 r. Jako kapelan i profesor Akademii Duchownej formował przyszłych kapłanów, łącząc głęboką duchowość z troską o człowieka. 

W 1857 r. założył schronisko dla sierot i ubogich oraz zgromadzenie zakonne Sióstr Rodziny Maryi, które miało stać się „nową rodziną” dla najbardziej potrzebujących.  

Arcybiskup Warszawy i zesłanie 

6 stycznia 1862 r. został mianowany arcybiskupem warszawskim. Jego posługa trwała zaledwie 16 miesięcy, ale wystarczyła, by ożywić religijnego ducha stolicy. W czasie powstania styczniowego bronił praw Kościoła i Narodu, za co został skazany na zesłanie w głąb Rosji.
W Jarosławiu nad Wołgą spędził 20 lat. Tam dojrzewała jego świętość — w modlitwie, pokorze i cichej służbie.

Ostatnie lata życia

Po uwolnieniu w 1883 r. nie pozwolono mu wrócić do Warszawy. Zamieszkał w Dźwiniaczce na Podolu, gdzie stał się apostołem zgody narodowej, opiekunem ubogich i gorliwym czcicielem Matki Bożej.
Zmarł 17 września 1895 r. w Krakowie, w opinii świętości. Jego doczesne szczątki spoczywały kolejno w Dźwiniaczce, następnie od 1921 r. w podziemiach Katedry św. Jana w Warszawie, a od 2003 r. w Kaplicy Literackiej tejże katedry.

Droga do chwały ołtarzy

Podczas otwarcia procesu beatyfikacyjnego w 1965 r. kard. Stefan Wyszyński powiedział o nim:

„To był cud miłości, najwspanialsza potęga ducha człowieka, który się nie załamał… Mówiono o Nim, że przegrał, a to jest zwycięzca.”

• Beatyfikacja: 18 sierpnia 2002 r. w Krakowie przez Jana Pawła II
• Kanonizacja: 11 października 2009 r. w Watykanie przez Benedykta XVI